socjologia internetu

Ale tak poważniej, to owo wyrzekanie na Internet jako na źródło głupoty pachnie mi starym jak świat i najprawdopodobniej nieśmiertelnym "O tempora, o mores!" (sprawdźcie sobie w Googlu co to znaczy).

Bo czemuż to preferowanie krótkich, skondensowanych treści ma być lepsze od czytania grubych książek? (oczywiście jest lepsze - dla autorów grubych książek). Czy długotrwałe skupienie jest na pewno lepsze od krótkich, rozproszonych skupień? Każdy kto kiedykolwiek był w dżungli (ja nie byłem ale czytałem) wie, że długotrwałe skupienie na jednym może spowodować, że skończymy w brzuchu drapieżnika.

Czy wreszcie dzieci i młodzież od zawsze nie zajmowały się rzeczami błahymi i z punktu widzienia dorosłych - głupimi? W czym lepsze są zabawy przy trzepaku lub ganianie za szmacianką albo zbieranie puszek od naparzania się na naszej-klasie?

Powiedziałbym nawet, że Internet, eksternalizując wiedzę i w ten sposób zwalniając ludzi od pamiętania, od noszenia ze sobą miliona informacji, które "mogą się przydać" a jednocześnie umożliwiając w każdej chwili poszerzenie i pogłębienie informacji, która jest nam potrzebna (choćby w fazie młodzieńczej była to tylko pogłębiona informacja o britnej spirs ;)) uwalnia umysł ludzki i daje mu szansę skupić się na przetwarzaniu i kojarzeniu zamiast na pamiętaniu.

A poza tym - chocby przyszło tysiąc amerykańskich naukowców i każdy zjadłby po tysiąc kotletów - niczego nie zmienią. Więc to takie lanserskie gadanie ;)

Errata: "Bo czemuż to preferowanie krótkich, skondensowanych treści ma być GORSZE od czytania grubych książek? "

Wydawało mi się, że problemy typu "czy internet ogłupia czy nie" to już przeszłość. Widać trzymają się jednak mocno w naukach humanistycznych i w publicystyce. To trochę odraża naiwnością i bezcelowością.

Zgadzam się generalnie z debergerac - mi także przypomina się głupawe utyskiwanie "o tempora o mores...". Ale nie zgadzam się, że w ogóle warto poświęcać choćby ułamek sekundy na rozstrząsanie takich problemów.

"Niestety wychowane na Internecie pokolenia maja problem z łączeniem rozproszonych elementów wiedzy (której w sieci jest bardzo wiele) i poddania ich analizie."

Hmm... jako dzieciak, który już łapie się pod określenie "wychowanego na cyberulicy" (chociaż w porównaniu z dzisiejszą cyberulicą, powinienem raczej napisać "wychowany na cyberuliczce") chciałbym się zapytać: "A czego Pan się spodziewał?". Nie mam do nikogo pretensji (a w szczególności do moich rodziców i nauczycieli), ale fakt jest faktem, że nikt mnie nie uczył jak radzić sobie z informacją dostępną on-line, a w szczególności jak ją kolekcjonować, eksplorować, syntetyzować, analizować i na tej podstawie wnioskować (No może przesadziłem - w ramach szkolenia politechnicznego miałem tego sporo w programie, ale raczej odnosiło się to do bardziej tradycyjnych form). Praktycznie do wszystkiego musiałem dochodzić sam z ewentualną pomocą moich rówieśników, często przy tym niejako przy okazji będąc zmuszany do intelektualnego wysiłku zapamiętania paru gigabajtów danych (wysiłek ten zapewniali mi nauczyciele, którzy koniecznie chcieli zrobić z mojego mózgu przede wszystkim magazyn danych). Nie nie mam do nikogo żalu o przeszłość, jedyne co mi się nie podoba to to, że ciągle dominuje model edukacyjny robienia z ludzi swego rodzaju dysków twardych. Dysk twardy nie musi analizować tego co zapamiętał on ma to tylko pamiętać.

Pozdrawiam serdecznie :-)