socjologia internetu

Minął już tydzień, odkąd zanotowałam sobie, żeby napisać o Blipscanie, który wywołał dosyć szeroki odzew w dniu swojego pojawienia się. Ponieważ jednak dosyć szybko przycichło, uznałam, że ludzie korzystający z Blipa są w przeważającej części rozumni i świadomi od samego początku, że zarówno ich statusy, jak i rozmowy z innymi użytkownikami serwisu nie są w żaden sposób sekretne i niedostepne innym. Dziś jednak okazało się, że nie, że można mieć pretensje o to, że ktoś - zupełnie przypadkowy, bez naszej zgody - może te rozmowy podejrzeć w dowolnym czasie.

 

Pisałam już na Technoblogu o tym, jak to jest z prywatnością na Blipie, pisałam również o samym rozumieniu pojęcia "prywatności" w sieci (również przy okazji wywiadu z Igora Janke z Vaglą) i w zasadzie nie ma sensu się powtarzać. Jeśli ktoś uważa, że Blip powinien działać tak samo, jak komunikator czy mejl, to chyba zupełnie nie rozumie jego założeń i powinien raczej pozostać przy tym, co sprawdzone w jego przypadku. Jeśli nie chce podawać nikomu swojego numeru telefonu, to tego nie robi, ale dlaczego od razu zakładać, że osoby, które to robią, nie są świadome konsekwencji?

 

Pomijając już fakt, że Blip to nie Nasza-Klasa i gromadzi zgoła innych internautów i internautki, nie ma co fetyszyzować pewnych informacji. Znam osoby, które nie podają swoim studentkom i studentom adresu mejlowego, uznając, że od tego są konsultacje, by móc się z nimi skontaktować. Czy zatem należy wpadać w panikę i kasować wszelkie namiary na siebie w sieci? Kolejny raz wracamy tutaj do podstawowego problemu, czyli ludzkiego zdrowego rozsądku. Nie chcesz, żeby do ciebie dzwoniono? Nie podajesz swojego numeru telefonu. Nie chcesz, by cię krytykowano? Nie zakładasz bloga. Nie chcesz, by ktoś wiedział, że go nie lubisz i uważasz, że jest kretynem? Nie piszesz o tym publicznie.

 

Żeby nie było: chociaż bardzo podoba mi się fakt, że Blip jest - na wzór Facebooka - rozwijany poprzez API, uważam, że znacznie lepiej byłoby pozostawić jego użytkowniczkom i użytkownikom możliwość wyboru (podobnie jak w FB), z jakich aplikacji chcą korzystać. Chcesz przeskanować cudze wiadomości? Proszę bardzo, ale tym samym decydujesz się na udostępnienie własnych rozmów. To mógłby być uczciwy układ, rodzący chyba mniej kontrowersji.