socjologia internetu

Chyba większość z nas spotkała się w dowolnej społeczności internetowej z profilem, którego zadaniem nie jest po prostu zwykłe przedstawienie jego właściciela - trudno zakładać, by zwierzęta domowe czy Muminki same pracowały nad założeniem własnego profilu. Pojawiają się ikony popkultury, profile łączące osoby o tym samym nazwisku czy słuchające tej samej stacji radiowej - słowem: zrzeszające ludzi, których coś łączy. Tylko czekać, aż w wakacyjnym okresie festiwalowym zaczną pojawiać się profile "Opener" czy "ENH", zbierające tych, którzy w odpowiednim momencie planują swój wyjazd do Trójmiasta lub Wrocławia.

 

To jednak nie wszystkie możliwości zastosowania profili w serwisach społecznościowych. Niewątpliwie ich prymarną rolą jest informowanie - na różne sposoby możemy dać znać, że urodziło nam się dziecko, byliśmy w Londynie, budujemy dom czy lubimy herbatę malinową. Piszemy, wklejamy często pieczołowicie opisane zdjęcia. Informacje te zwykle są postrzegane jako mające wywoływać pozytywne wrażenie, budzić sympatię i stanowić punkt wyjścia do dalszej dyskusji. Co jednak z tymi, którzy profile te wykorzystują, by dotrzeć do jak największej liczby osób z niekoniecznie radosną nowiną?

 

Parę dni temu znajoma fotoblogerka podesłała mi linka do zdecydowanie nietypowego profilu w Naszej-klasie, profilu-nekrologu. Jego zawartość pozwala zakładać, iż profil oryginalnie założony został przez młodego człowieka, po śmierci którego rodzina zdecydowała się umieścić na nim informację o pogrzebie. Podobna wiadomość pojawiła się na blogu właściciela profilu (do którego link znajduje się w rubryce "o sobie"). Naszo-klasowicze zareagowili, jak można się tego było spodziewać - zamieszczająć internetowe "świeczki" w komentarzach do profilu.

Niewątpliwie, zamieszczenie takiej wiadomości w profilu zmarłej osoby daje szansę na dotarcie do dużej liczby znajomych, którzy niekoniecznie muszą być osobiście znani rodzinie czy najbliższym zmarłego. Dzięki nekrologowi wklejonemu do Naszo-klasowej galerii otrzymują oni wiadomość, której w innych warunkach mogliby nigdy nie dostać, mają też okazję na "pożegnanie" się ze zmarłym. Taki rodzaj internetowego cmentarza, a może bardziej - internetowa stypa. Znajomi wpadają, zapalają znicze, składają kondolencje i już nie wracają.

 

Nekrolog ten przypomniał mi o refleksjach, jakie towarzyszą przy odkrywaniu, iż lubiany przeze mnie blog zniknął bez śladu - czy to znaczy, że jego autor/autorka zmienili miejsce pisania, zarzucili tę czynność czy może właśnie umarli i ktoś z ich rodziny postanowił bloga zlikwidować? Poprzez blogowanie czy jakąkolwiek inną internetową aktywność wiążemy się z ludźmi, o istnieniu których możemy nawet nie wiedzieć, stajemy się mikrocelbrities. I tak, jak ciężarne blogerki proszą zwykle swoich partnerów o zamieszczenie na blogu informacji o narodzinach dziecka (wszak czytelniczki i czytelnicy czekają, niepokoją się i trzymają kciuki), tak może i inny rodzaj informacji: o śmierci blogera/blogerki, przestanie być wyłącznie domeną osób blogujących np. o własnej chorobie nowotworowej. Może dzięki tego rodzaju zabiegom, a więc pojawianiu się wiadomości o śmierci w popularnych serwisach społecznościowych czy na blogach, zaczniemy też ze śmiercią bardziej się oswajać?