socjologia internetu

prawdziwą wartością twittera jest jego kumulacyjność, twierdzi clive thompson, mając na myśli fakt, że twitter pozwala za nadążanie za tym, co dzieje się u naszych znajomych i przyjaciół. dzięki twitterowi wiemy, że ktoś denerwował się egzaminem, a inna osoba była na wakacjach. wystarczy więc śledzić ich wpisy na twitterze, by stale być na bieżąco.

i może rzeczywiście thompson dotyka istoty twittera, niesiląc się na poszukiwanie jakiegoś drugiego dna, którego - możliwe - wcale nie ma? takie wytłumaczenie uzasadniałoby również mój brak zachwytu twitterem - znam tylko jedną osobę, która go używa, a przeglądanie większości wpisów nieznajomych jest zwyczajnie nudne. to jednak nie wszystko: naprawdę uważam, że rzadko kiedy 140 znaków może być naprawdę interesujących. ale najważniejszym powodem, dla którego raczej nie przekonam się do twittera (a przynajmniej nie do twittera w obecnej formie, bo wierzę w jego ewolucję) jest bardzo prosty: cenię sobie moich przyjaciół zbyt mocno, by zadowalać się krótką informacją na temat ich życia, choćby mieli mnie co trzy minuty informować, co właśnie zjedli, jaki film oglądają i jak wczorajsza randka, to po prostu nie jestem w stanie zaakceptować dla siebie takiego modelu komunikacji. co jednak nie znaczy, że inni nie są i obserwując już od dawna opisy na komunikatorach u niektórych dalszych znajomych, informujących na bieżąco, gdzie właśnie są i co robią, dziwię się, że twitter powstał tak późno i wciąż nie jest zbyt popularny w polsce. (co jest jeszcze dziwniejsze, gdy przypomni się badania, według których polska smsami stoi - a twitter to przecież taki tańszy sms, czyż nie?)