socjologia internetu

naomi klein w swojej książce "no logo" pisze m.in. o rozmaitych przykładach ataków na reklamę (adbusteringu) i prowokacjach kulturowych (culture jamming), gdy pierwotne medium (np. billboard) zaczyna być tak przekształcone, aby stawać się własnym oskarżeniem, parodią czy wyzwaniem. reklamy papierosów mogą np. zostać zmienione w ten sposób, by reklamujący je ludzie przestali być uśmiechnięci i pełni życia, a stali się prawdziwą antyreklamą palenia.

 

i właśnie z tymi akcjami skojarzyły mi się, choć to daleko posunięte skojarzenie, przyznaję, dwie sieciowe sytuacje. o jednej z nich pisze na swoim blogu michał szota - opisuje on działalność człowieka o nicku lestat, który regularnie komentuje bloga janiny paradowskiej , nierobiąc jednak tego, co zwykle robi się w komentarzach, nienawiązując do samej treści notki dokonuje przeględu tygodnia, w dodatku, robi to ciekawiej, niż niejeden felietonista. co ciekawe, jak zauważa michał, lestat nie linkuje do swojego bloga, jego komentarz, czy może raczej - wpis, tyle, że na cudzym blogu, jest więc sztuką dla sztuki. michał uważa, że tego typu zachowanie jest formą walki o media w ich obrębie - w chwili, gdy blogi ponownie zostały przejęte przez tych, z którymi wcześniej same walczyły (a więc czołowych dziennikarzy i znane felietonistki), nadeszła pora, aby ponownie o nie zawalczyć, np. w taki sposób, jak robi to lestat. niedochodząc już, czy sam ten człowiek rzeczywiście ma takie zamiary, a może po prostu walczy o odrobinę popularności, "publikując" bądź co bądź na poczytnym blogu, warto jednak skupić się na samym zjawisku igrania z formą.

 

podobne rzeczy dzieją się na mojej ulubionej naszej-klasie, gdzie - jak sama nazwa wskazuje - można poszukiwać, ale i samodzielnie zakładać klasy, do których się uczęszczało, a wszystko to po to, by móc odnaleźć dawno zapomnianych znajomych i umówić się z nimi na wódkę. lub przynajmniej powspominać. okazało się jednak, że samodzielna możliwość dodawania klas stała się doskonałą okazją, aby znowu dokonać pewnej rewolty wewnątrz samego portalu i używać go nie do końca zgodnie z założeniem jego twórców. powstają więc "klasy" o nazwach wrocławskich klubów studenckich, "klasy" zajęć w mdk-ach, "szkoły" singli i singielek, czy akademie alkoholizmu i patologii stosowanej. ponownie mamy więc do czynienia z zabawą formą, dostosowywaniem danego formatu do siebie, a nie odwrotnie.

 

motto książki naomi klein to cytat z indonezyjskiego pisarza y. b. mangunwijaya:

 

może nie widać tego jeszcze na powierzchni, ale pod ziemią huczy już ogień.

 

może taki ogień huczy też już pod spodem web 2.0?